Ik kan je zeggen dat kan, en ik voelde het in de nacht van zaterdag op zondag toen onze zoon thuis kwam midden in de nacht met de medeling dat hij zwaar mishandeld was met een paar goede vrienden in een uitgaangelegenheid.
Hij was zomaar in elkaar geslagen zonder reden, zonder 1 waarschuwing of zonder enig idee, zomaar, tegen de vlakte gestompt en er werd toen hij op de grond lag gewoon doorgeschopt.
onbegrijpelijk hoe dit binnenkomt in je huis, in je systeem, in je hoofd.
Er gaat van alles door je heen maar vooral dankbaarheid dat hij veilig thuis is gekomen en het er levend heeft afgebracht.
Je kunt niet meer slapen, we praten veel en huilen met elkaar.
Eerst het ziekenhuis , dan de aangifte, dan de tandarts, dan de verzekering, dan telefoontjes de hele dag door, dan buro slachtofferhulp en dan voel je je na een hele dag leeg en stil en de film wordt weer afgespeeld telkens weer.
de volgende nacht een wekadvies, elke 3 uur hem wakker maken omdat hij ook nog een geheugen verlies van een een poosje heeft. Misschien maar gelukkig want hij weet er niet veel meer van.
Vandaag weer heel veel telefoontjes en weer naar de tandarts en daar hoor je dat het een lange rij van behandelingen wordt en je hoort de begroting.............even stil want je weet er wordt veel niet vergoed door de vezekering en nu maar juridisch touwtrekken wie die kosten dan uiteindelijk gaan betalen.
Maar gelukkig ik hoor hem net weer thuis komen, hij is bij zijn vrienden geweest. Hij is veilig thuis!!!!!
Dit is mijn aller eerste verhaal geschreven in januari 2010. geschreven op mijn pc om nooit te publiceren.
maar er is wat veranderd ik heb wel degelijk wat te vertellen,
mijn verhalen.
er volgens er vast meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten